Komentarze do Słowa 

(Łk 9, 57-62)

Gdy Jezus z uczniami szedł drogą, ktoś powiedział do Niego: «Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz».
Jezus mu odpowiedział: «Lisy mają nory i ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć».
Do innego rzekł: «Pójdź za Mną». Ten zaś odpowiedział: «Panie, pozwól mi najpierw pójść pogrzebać mojego ojca». Odparł mu: «Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże».
Jeszcze inny rzekł: «Panie, chcę pójść za Tobą, ale pozwól mi najpierw pożegnać się z moimi w domu». Jezus mu odpowiedział: «Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego».

Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć. Łk 9,58.

A czy teraz, czy  Chrystus ma gdzie głowę położyć?  

I nie chodzi oczywiście o budynki Kościoła, ponieważ, z całym szacunkiem, nie z ich powodu umarł na Krzyżu i Zmartwychwstał. 

Chodzi o naszą gotowość do przyjęcia Go z miłością, jak przyjaciela. Amen.  

Treść

(Łk 9, 51-56)

Gdy dopełniały się dni wzięcia Jezusa z tego świata, postanowił udać się do Jeruzalem, i wysłał przed sobą posłańców. Ci wybrali się w drogę i weszli do pewnego miasteczka samarytańskiego, by przygotować Mu pobyt. Nie przyjęto Go jednak, ponieważ zmierzał do Jeruzalem.
Widząc to, uczniowie Jakub i Jan rzekli: «Panie, czy chcesz, byśmy powiedzieli:Niech ogień spadnie z nieba i pochłonie ich?» Lecz On, odwróciwszy się, zgromił ich. I udali się do innego miasteczka.

…postanowił udać się do Jeruzalem…

Czy łatwo jest podejmować decyzje o których wiemy, że będą trudne do wykonania? 

Decyzje, które będą nas bardzo dużo kosztować i nie chodzi tylko o pieniądze? 

Czy jesteśmy gotowi do poświęceń? To wszystko świadczy o naszym człowieczeństwie. Amen.

(J 1, 47-51)

Jezus ujrzał, jak Natanael podchodzi do Niego, i powiedział o nim: «Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu».
Powiedział do Niego Natanael: «Skąd mnie znasz?»
Odrzekł mu Jezus: «Widziałem cię, zanim cię zawołał Filip, gdy byłeś pod figowcem».
Odpowiedział Mu Natanael: «Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela!»
Odparł mu Jezus: «Czy dlatego wierzysz, że powiedziałem ci: Widziałem cię pod figowcem? Zobaczysz jeszcze więcej niż to».
Potem powiedział do niego: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących nad Syna Człowieczego».

Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu.

Któż z nas, nie chciałby usłyszeć Boga mówiącego tak o nas? 

Oto człowiek w którym nie ma podstępu.

Amen. 

(Łk 9, 18-22)

Gdy raz Jezus modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich z zapytaniem: «Za kogo uważają Mnie tłumy?»
Oni odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał».
Zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»
Piotr odpowiedział: «Za Mesjasza Bożego».
Wtedy surowo im przykazał i napomniał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. I dodał: «Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie».

 I dodał…

Na ile uczniowie rozumieli to co mówi i to co robi Jezus? 

My jesteśmy „mądrzejsi” od dwa tysiące lat medytacji nad Słowem Jezusa, 

Łatwiej nam słuchać, a i tak błądzimy. 

Panie, daj nam łaskę usłyszenia Słowa. Amen.

(Łk 9, 7-9)

Tetrarcha Herod posłyszał o wszystkich cudach zdziałanych przez Chrystusa i był zaniepokojony. Niektórzy bowiem mówili, że Jan powstał z martwych; inni, że zjawił się Eliasz; jeszcze inni, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał.
A Herod mówił: «Jana kazałem ściąć. Któż więc jest ten, o którym takie rzeczy słyszę?» I starał się Go zobaczyć.

… był zaniepokojony…

Dzisiejsze Słowo, to historia ludzkiego sumienia. Herod pomimo tego, że próbuje zagłuszyć sumienie, ono odzywa się i przypomina, to co zrobił. Czy można zagłuszyć zupełnie sumienie? To część Boga w nas, której nie da się zabić. Amen. 

(Łk 9, 1-6)

Jezus zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami oraz władzę leczenia chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.
Mówił do nich: «Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie. Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, pozostańcie tam i stamtąd będziecie wychodzić. Jeśliby was gdzieś nie przyjęli, wychodząc z tego miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo przeciwko nim!»
Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie.

Jezus zwołał…tych, których sam chciał  (Mk 3,13). Kolejny etap w życiu uczniów. Po powołaniu do bycia apostołem, zostają powołani do wyjścia do ludzi, z tym, co usłyszeli od Jezusa.

Czy można nigdy nie wyjść do ludzi, z tym co się otrzymało od Boga? Owszem można, tylko czy to jest zgodne z Jego myślą? Amen.

(Łk 8, 19-21)

(Łk 8,16-18)

Jezus powiedział do tłumów: „Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garncem ani nie stawia pod łóżkiem; lecz stawia na świeczniku, aby widzieli światło ci, którzy wchodzą. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, co by nie było poznane i na jaw nie wyszło. Uważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, temu zabiorą i to, co mu się wydaje, że ma”.

Uważajcie więc...
 
Jeśli miłość, nadzieja i wiara nie są przez nas  pomnażane na rzecz innych,  to w chwili ostatecznej- nic z nich nie zostanie.
Okaże się  wtedy, że mieliśmy tylko  złudzenie, iż  kochaliśmy, wierzyliśmy, żyliśmy nadzieją.

Amen.

 (Łk 8, 1-3)

Jezus wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu oraz kilka kobiet, które zostały uwolnione od złych duchów i od chorób, Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów; Joanna, żona Chuzy, rządcy Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im usługiwały, udzielając ze swego mienia.

…Usługiwały…

Jak przyjmować pomoc i wsparcie innych ludzi, aby nigdy nie poczuli się wykorzystywani? 

Jedyną prawdziwą odpowiedzią, na otrzymane dary,  może być miłość prawdziwa, bez obłudy i oszustwa.

Amen. 

(Łk 2, 41-52)

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go.
Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział międzynauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.
Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: «Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie».
Lecz On im odpowiedział: «Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.
Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te sprawy w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

Gdy miał lat dwanaście…

Jezus podczas tego zdarzenia dwanaście lat, można rzec, że to było pierwsze Jego  wystąpienie publiczne. 

Potem nastąpiła cisza na  18 lat, zanim podjął działalność. 

Cisza to bardzo ważna rzecz w życiu człowieka. Amen.