Komentarze do Słowa 

EWANGELIA (J 15, 9-11)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was
umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje
przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania
Ojca mego i trwam w Jego miłości.

To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna».

Trwajcie…(J 15,9)

...wytrwałość...

Chrystus wzywa na do wytrwałości w czynieniu dobra, w
miłości i radości. 

I to jest wykonalne ponieważ wytrwałość jest cechą nabytą,
która człowiek może kształtować. Amen.

EWANGELIA (J 14, 6-14)

Jezus powiedział do Tomasza:

«Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak
tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz
już Go znacie i zobaczyliście».

Rzekł do Niego Filip: «Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy».

Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie
poznałeś? Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: „Pokaż
nam Ojca”? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych,
które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. To Ojciec, który trwa we Mnie, On
sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie.
Jeżeli zaś nie – wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła!

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał
tych dzieł, których Ja dokonuję, a nawet większe od tych uczyni, bo Ja idę do
Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był
otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to
spełnię».

…jeszcze Mnie nie poznałeś? ( J 14, 9)

To jest pytanie, które warto sobie zadać w sercu. 

Pięknie
jeśli nasza wiara jest żywa, ale może być i tak, że trzeba w sercu odnaleźć pragnienie
poznawania  Chrystusa. 

Ono tam jest.
Amen. 

EWANGELIA (J 14, 27-31a)


Jezus powiedział do swoich uczniów: «Pokój zostawiam wam, pokój mój daję
wam. Nie tak, jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze
ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do
was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec
większy jest ode Mnie.

A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to
stanie. Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata.
Nie ma on jednak nic swego we Mnie. Ale niech świat się dowie, że Ja miłuję
Ojca i że tak czynię, jak Mi Ojciec nakazał».

…pokój mój daję wam. Nie tak, jak daje świat… ( J 14, 27)

Czym się różni pokój świata od pokoju Jezusa?  

Pokój świata to pokój tymczasowy, przemijający,
czego sami często doświadczamy. 

Pokój Chrystusa  to pokój wieczny, niezniszczalny. 

Oparty na
Bogu i Jego miłości. Amen.

EWANGELIA (J 14, 1-6)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Niech się nie trwoży
serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest
mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież
przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę
powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.
Znacie drogę, dokąd Ja idę».

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy
znać drogę?».

Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi
do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie».

Jezus nie obiecuje życia bez trudności, ale daje
kierunek i sens w samym środku niepewności. 

Wiara nie usuwa pytań, lecz pozwala
iść dalej mimo nich. On sam staje się drogą, która prowadzi przez chaos i lęk
ku zaufaniu.

Czy w momentach niepokoju naprawdę szukam w Jezusie
oparcia, czy raczej próbuję sam znaleźć własne „drogi wyjścia”?

Co w moim życiu wymaga dziś większego zawierzenia, że to właśnie Chrystus
prowadzi mnie najlepiej, nawet jeśli jeszcze tego nie rozumiem?

PN

EWANGELIA (J 13, 16-20)


Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam
wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go
posłał. Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie.

Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz potrzeba, aby się
wypełniło Pismo: „Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę”.
Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli,
że Ja jestem.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie
przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał».

Służba w logice Jezusa odwraca nasze ludzkie myślenie
o wielkości. 

Być Jego uczniem to nie tylko podziwiać Mistrza, ale zgodzić się
na drogę pokory, w której „większy” staje się sługą. 

Czy potrafię przyjąć, że droga Jezusa prowadzi przez
pokorę, a nie przez uznanie i bycie zauważonym?

Co we mnie buntuje się, gdy mam służyć innym bez oczekiwania na wdzięczność lub
nagrodę?

PN

EWANGELIA (Mt 11, 25-30)


W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba
i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je
prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.

Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca
nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was
pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy
i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem
słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie».

… ukojenie dla dusz waszych… Mt 11,29

Ukojenie dla serca, rzecz absolutnie deficytowa w dzisiejszym
świecie. 

A jest to tak proste i jednocześnie tak trudne dla
człowieka- pójść do Chrystusa.

Amen.

EWANGELIA (J 10, 22-30)

Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie. Jezus
przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona.

Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: «Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności?
Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!».

Rzekł do nich Jezus: «Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których
dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie
jesteście z moich owiec.

Moje owce słuchają mojego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im
życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec
mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z
ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy».

Jezus przechadzał się w świątyni… (J 10, 23)

To niezmiennie przywołuje inną przechadzkę. Kiedy to Bóg
przechadzał się w raju w porze powiewu wiatru. 

Czas i miejsce, są nieistotne.
Istotna jest Osoba Boga. Amen. 

EWANGELIA (J 10, 1-10)

Jezus powiedział: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto nie wchodzi do
owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i
rozbójnikiem. Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. Temu
otwiera odźwierny, a owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po imieniu i
wyprowadza je. A kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele, a owce
postępują za nim, ponieważ głos jego znają. Natomiast za obcym nie pójdą, lecz
będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcych».

Tę przypowieść opowiedział im Jezus, lecz oni nie pojęli znaczenia tego, co im
mówił.

Powtórnie więc powiedział do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ja
jestem bramą owiec. Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i
rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce. Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie
przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę. Złodziej
przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby
owce miały życie i miały je w obfitości».

…aby owce miały życie i miały je w obfitości (J 10,10)

Na ile nasze życie skupia się na tym, abyśmy my sami i
ludzie, których spotykamy – mieli życie i to życie w obfitości?  

Na ile zaś szukamy tanich usprawiedliwień, aby
tylko zachować swój status i nie zrobić ani joty więcej, niż od nas wymagają? 

Zaprawdę to postawa całkowicie obca Chrystusowi. Amen. 

EWANGELIA (J 6, 52-59)


Żydzi sprzeczali się między sobą, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało
do jedzenia?».

Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie
jedli Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie
mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne,
a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto
spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim.

Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie
spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie
jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa
ten chleb, będzie żył na wieki».

To powiedział, nauczając w synagodze w Kafarnaum.

Jezus daje siebie całkowicie – nie symbolicznie, ale
realnie. Zaprasza do relacji tak bliskiej, że staje się ona źródłem życia w
nas. To dar, który przekracza rozum, ale domaga się zaufania i otwartości
serca.

Czy wierzę, że Jezus naprawdę chce być tak blisko mnie
– w mojej codzienności?

Jak wygląda moja relacja z Nim w Eucharystii – czy jest żywa, czy tylko
wyuczona?

PN