Komentarze do Słowa 

(Sdz 13, 2-7. 24-25a)
W Sorea, w pokoleniu Dana, żył pewien mąż imieniem Manoach. Żona jego była niepłodna i nie rodziła. Anioł Pański ukazał się owej kobiecie, mówiąc jej: «Oto teraz jesteś niepłodna i nie rodziłaś, ale poczniesz i porodzisz syna. Lecz odtąd strzeż się: nie pij wina ani sycery i nie jedz nic nieczystego. Oto poczniesz i porodzisz syna, a brzytwa nie dotknie jego głowy, gdyż chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia. On to zacznie wybawiać Izraelitów z rąk filistyńskich».
Poszła więc kobieta do swego męża i tak rzekła do niego: «Przyszedł do mnie mąż Boży, którego oblicze było jakby oblicze anioła Bożego, pełne dostojeństwa. Nie pytałam go, skąd przybył, a on nie oznajmił mi swego imienia. Rzekł do mnie: „Oto poczniesz i porodzisz syna, lecz odtąd nie pij wina ani sycery, ani nie jedz nic nieczystego, bo chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia aż do swojej śmierci”».
Porodziła więc owa kobieta syna i nazwała go imieniem Samson. Chłopiec rósł, a Pan mu błogosławił. Duch zaś Pana począł na niego oddziaływać.

KOMENTARZ:

Duch zaś Pana począł na niego oddziaływać.
W jaki sposób Bóg wpływa na rzeczywistość w jakiej żyjemy?
Czasami trzeba czekać setki lat, aż pojawi się człowiek wybrany przez Boga, aby ponieść Jego Słowo. Takie Słowo, które ma moc zmiany rzeczywistości, zmiany serc ludzkich.
I bywa, że mamy wielką łaskę widzieć to osobiście i zadziwić się bardzo mocno, kiedy to co niemożliwe staje się możliwe.
Duch Pana oddziałuje na człowieka przez Słowo.
Człowiek przebywający w Słowie, człowiek prawdziwie żyjący Słowem, człowiek będący w ciągłym kontakcie ze Słowem – nie ma możliwości, aby Słowo go nie kształtowało.
Święci, błogosławieni i wielu, wielu innych ludzi, którzy w planach Boga zajmują szczególne miejsce, to na pewno nie byli ludzie miałkiego serca, chwiejni, bez wyrazu.
To byli Ludzie Boga- niosący Słowo. Warto być takim człowiekiem.
Amen.
B.P.

(Mt 1, 18-24)
Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak.
Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.
Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów».
A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez proroka: «Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel», to znaczy: Bóg z nami.
Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie.

KOMENTARZ:

….za sprawą Ducha Świętego…
Jak nadzwyczajnym człowiekiem musiała być Maryja, że Duch Święty mógł tak działać przez Jej osobę? Jak silne i jak poważne musiało by Jej „tak” na Słowo Boga przyniesione przez Archanioła Gabriela?
Nadzwyczajne, co może uczynić Słowo Boga w człowieku, który zgadza się je przyjąć.
Może uczynić Wszystko.
Warto zatrzymać się nad znaczeniem działania Ducha Świętego w naszym życiu. Na ile pozwalamy Mu działać, a na ile Jego propozycje odrzucamy.
Niewątpliwie każde odrzucone natchnienie Ducha Świętego to wielka strata.
To tak jakby odrzucać prezenty jakimi obsypuje nas Bóg i mówić, że o nas zapomniał.
Wierzmy, wbrew temu co mówi świat, w nadzwyczajną hojność Boga.
Amen.
B.P.

(Mt 11, 16-19)
Jezus powiedział do tłumów: «Z kim mam porównać to pokolenie? Podobne jest do przesiadujących na rynku dzieci, które głośno przymawiają swym rówieśnikom: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście”. Przyszedł bowiem Jan: nie jadł ani nie pił, a oni mówią: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije, a oni mówią: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”.
A jednak mądrość usprawiedliwiona jest przez swe czyny».

KOMENTARZ:

…mądrość usprawiedliwiona jest…
Można inaczej zadać pytanie. Co potwierdza mądrość? Co potwierdza głupotę?
Tak jedno jak i drugie potwierdzają nasze czyny. To co wybieramy, to co jest dla nas istotne, to czym się kierujemy w naszym działaniu. Jakie cele osiągamy.
Jesteśmy w nieustannym procesie wyboru pomiędzy dobrem i złem, pomiędzy głupotą i mądrością.
Jak wybierać, aby zachować życie ?
W pierwszej Księdze Królewskiej Starego Testamentu (1 Krl 3,5-14) znajduje się poruszająca i piękna w swojej nadzwyczajnej prostocie odpowiedź.

W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi w nocy, we śnie. Wtedy rzekł Bóg: «Proś o to, co mam ci dać». A Salomon odrzekł: «Tyś okazywał Twemu słudze Dawidowi, memu ojcu, wielką łaskę, bo postępował wobec Ciebie szczerze, sprawiedliwie i w prostocie serca. Ponadto zachowałeś dla niego tę wielką łaskę, że dałeś mu syna, zasiadającego na jego tronie po dziś dzień. Teraz więc, o Panie, Boże mój, Tyś ustanowił królem Twego sługę w miejsce Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody. Brak mi doświadczenia. Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, któryś wybrał, ludu mnogiego, którego nie da się zliczyć ani też spisać, z powodu jego mnóstwa. Racz więc dać Twemu słudze serce pełne rozsądku do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra od zła, bo któż zdoła sądzić ten lud Twój tak liczny?»

Spodobało się Panu, że właśnie o to Salomon poprosił.

Bóg więc mu powiedział: «Ponieważ poprosiłeś o to, a nie poprosiłeś dla siebie o długie życie ani też o bogactwa, i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyjaciół, ale poprosiłeś dla siebie o umiejętność rozstrzygania spraw sądowych, więc spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i rozsądne, takie, że podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie. I choć nie prosiłeś, daję ci ponadto bogactwo i sławę, tak iż <za twoich dni> podobnego tobie nie będzie wśród królów. Jeśli zaś będziesz postępować moimi drogami, zachowując moje prawa i polecenia za przykładem twego ojca, Dawida, to przedłużę twoje życie».
Amen.
B.P.

(Iz 41, 13-16)
Ja, Pan, twój Bóg, ująłem twą prawicę, mówiąc ci: «Nie lękaj się, przychodzę ci z pomocą».
Nie bój się, robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu! Ja cię wspomagam – mówi Pan – odkupicielem twoim – Święty Izraela.
Oto Ja przemieniam cię w młockarskie sanie, nowe, o podwójnym rzędzie zębów: ty zmłócisz i pokruszysz góry, zmienisz pagórki w drobną sieczkę; ty je przewiejesz, a wicher je porwie i trąba powietrzna rozmiecie. Ty natomiast rozradujesz się w Panu, chlubić się będziesz w Świętym Izraela.

KOMENTARZ:

Kiedy Bóg mówi: Nie lękaj się, kiedy mówi przychodzę ci z pomocą, to nie są to puste słowa, ale jest to Słowo dla którego nie ma rzeczy niemożliwych.
Słowo, które nigdy nie upadnie na ziemię, Słowo które zawsze spełni to -do czego zostało posłane.
Piękne brzmią Słowa wypowiedziane przez proroka Izajasza, poruszają do głębi serca, Bóg nigdy nie jest obojętny wobec naszej biedy i zagubienia.
Nigdy nie jest obojętny wobec przeciwności wobec których stajemy i którym musimy podołać. I to jest prawda.

Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą;
nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem.
Umacniam cię, jeszcze i wspomagam,
podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.
Oto wstydem i hańbą się okryją
wszyscy rozjątrzeni na ciebie.
Unicestwieni będą i zginą
ludzie kłócący się z tobą.
Będziesz ich szukał, lecz nie znajdziesz
tych ludzi, twoich przeciwników.
Unicestwieni będą i na nic zejdą
ludzie walczący z tobą.
Albowiem Ja, Pan, twój Bóg,
ująłem cię za prawicę
mówiąc ci: «Nie lękaj się,
przychodzę ci z pomocą».
Iz 41, 10-13.
Amen.
B.P.

(Mt 11, 28-30)
Jezus przemówił tymi słowami: «Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie».

KOMENTARZ:

….uczcie się ode Mnie…
Nauka, zdobywanie wiedzy jest bardzo ważne. Ale Jezus mówi dziś nie o tym czego można też nauczyć się w szkole czy na studiach. Chrystus mówi o życiu duchowym, mówi o odróżnianiu dobra od zła, mówi o naszym człowieczeństwie i zdolności do kochania.
A jakie są nasze serca?
Czy są skłonne uczyć się od Boga, czy też bardziej oczekują, że to Bóg będzie się uczył od nas?
Każdy w sercu może ocenić, po wyborach jakich dokonuje, czy uczy się od Boga, czy też chce uczyć Boga.
Chrystus jest nieskończenie cierpliwy i nieskończona to nadzieja dla nas, że ujrzymy Jego chwałę.
Amen.
B.P.

Mt 18, 12-14
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się błąka? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały.
Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych».

KOMENTARZ:

…pójdzie szukać…
Chrystus zawsze wychodzi szukać tych którzy zaginęli, którzy błąkają się na bezdrożach.
Paradoks polega na tym, że ci którzy zaginęli rzadko o tym wiedzą, pozostając w błogiej nieświadomości niebezpieczeństwa w jakim się znaleźli. Bywa czasami, że nawet mając Boga na ustach żyją jakby Boga nie było i powoli tracą życie.
Chrystus zawsze szuka tych co zaginęli, a my?
Czy wychodzimy szukać tych którzy nam zaginęli?
Rodziny, przyjaciół, bliskich, którzy stali się dalecy?
Trzeba sobie w sercu powiedzieć: będę szukać z Chrystusem, tych co zaginęli.
Amen.
B.P.

Łk 5, 17-19
Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał, siedzieli tam też faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i z Jeruzalem. A była w Nim moc Pańska, tak że mógł uzdrawiać.
Wtem jacyś mężczyźni, niosąc na łożu człowieka, który był sparaliżowany, starali się go wnieść i położyć przed Nim. Nie mogąc w żaden sposób go przenieść z powodu tłumu, weszli na płaski dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem na sam środek, przed Jezusa.

KOMENTARZ:

… mógł uzdrawiać…
Nie znam człowieka, który choćby raz w życiu nie prosił o uzdrowienie siebie, swoich bliskich bądź nawet ludzi nieznajomych.
Prosimy Boga o uzdrowienie nie do końca zdając sobie sprawę o co prosimy. Albo inaczej prosimy o uzdrowienie tak jak sobie je wyobrażamy. Np. jako wyleczenie z ciężkiej choroby. Ludzie którzy byli wokół Jezusa tak samo myśleli.
A jednak za każdy razem Jezus zaskakuje, chociaż jeden element za każdym razem jest stały.
Wiara. Do uzdrowienia jest niezbędna wiara.
Wiara chorego, wiara przyjaciół, wiara setnika, wiara syrofenicjanki…
Warto się głęboko zastanowić o jaką wiarę chodzi, aby Jezus mógł uzdrawiać.
Amen.
B.P.

(Łk 1, 26-33)
Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.
Wszedłszy do Niej, anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami». Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca».

KOMENTARZ:

…łaski pełna…
Czy zdajemy sobie sprawę, że Bóg i nas obdarza łaską?
Otrzymujemy łaskę życia, łaskę dorastania do miłości Boga, łaskę kształtowania życia i świata.
Jednak najczęściej znaczenie życia, znaczenie darów Boga, odkrywają ludzi będący u jego kresu.
Dlaczego tak późno?
Czy nie jest rzeczą straszną, aby w chwili śmierci pojąć, iż przez całe życie odrzucaliśmy najważniejszą miłość życia?
Miłość Chrystusa.
To jakby całe życie zostało przeżyte było bez tego, co jest najważniejsze.
Ogromna strata.
Maryja była tą osobą, która kochała Boga z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił swoich.
Ona nie straciła żadnej chwili swojego życia, zawsze kochała Boga i ludzi.
Czy to oznaczało, że miała całe życie łatwe i przyjemne?
Serce Maryi nie raz przeniknął straszliwy miecz boleści, ale to nigdy nie zniszczyło jej miłości do Boga.
Amen.
B.P.

(Mt 7, 21. 24-2)
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie każdy, kto Mi mówi: „Panie, Panie!”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.
Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony.
Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki».

KOMENTARZ:

… dom swój…
Jaki jest mój dom?
Na czym została oparta jego budowa? Czy w ogóle to było istotne?
Budujemy, tworzymy, układamy, regulujemy, komunikujemy, zarządzamy – ale jakie podstawy ma to wszystko?
Czy można to robić bez podstaw? Bez pytania, skąd przychodzę, czym jestem i dokąd idę?
Czy można to robić bez Chrystusa ?
Bóg dał nam wolną wolę. Jezus dziś ostrzega człowieka przed brakiem rozsądku w jej nadużywaniu. Mówi wprost o upadku tych, którzy budują bez podstaw, którzy budują bez Niego.
Wszystko wolno, ale czy wszystko jest dobre?
Święty Paweł powiedział:
Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę ( 1 Kor 6,12).
Zaprawdę warto być wolnym człowiekiem. Chrystus nam to umożliwia.
Amen.
B.P.

(Mt 15, 29-37)
Jezus przyszedł nad Jezioro Galilejskie. Wszedł na górę i tam siedział. I przyszły do Niego wielkie tłumy, mając z sobą chromych, ułomnych, niewidomych, niemych i wielu innych, i położyli ich u Jego nóg, a On ich uzdrowił. Tłumy zdumiewały się, widząc, że niemi mówią, ułomni są zdrowi, chromi chodzą, niewidomi widzą. I wielbiły Boga Izraela.
Lecz Jezus przywołał swoich uczniów i rzekł: «Żal Mi tego tłumu! Już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. Nie chcę ich puścić zgłodniałych, żeby ktoś nie zasłabł w drodze». Na to rzekli Mu uczniowie: «Skąd tu, na pustkowiu, weźmiemy tyle chleba, żeby nakarmić tak wielki tłum?» Jezus zapytał ich: «Ile macie chlebów?». Odpowiedzieli: «Siedem i parę rybek». A gdy polecił tłumowi usiąść na ziemi, wziął siedem chlebów i ryby i odmówiwszy dziękczynienie, połamał, dawał uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a pozostałych ułomków zebrano jeszcze siedem pełnych koszów.

KOMENTARZ:

Jedli wszyscy do syta…
Ktoś bardzo słusznie zauważył, że ojcem wielu decyzji bywa głód.
Dlatego tak ważna jest nasza troska o innych ludzi. Nasza wdzięczność za to co mamy i szczerość serca polegająca na potrzebie dzielenia się z innymi, aby nie byli głodni ani fizycznie, ani duchowo.
Niewątpliwie troska wobec innych ludzi, pragnienie okazywania wdzięczności i miłości to wskaźniki naszego człowieczeństwa. To wskaźniki prawdy o nas samych. Ale też jest to prawda o naszej wierze.
Jak napisał św. Jakub:
…wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. (Jk 2,17).
Amen.
B.P.