Komentarze do Słowa 

(J 7, 1-2. 10. 25-30)
Jezus obchodził Galileę. Nie chciał bowiem chodzić po Judei, bo Żydzi zamierzali Go zabić.
A zbliżało się żydowskie Święto Namiotów. Kiedy zaś bracia Jego udali się na święto, wówczas poszedł i On, jednakże nie jawnie, lecz skrycie.
Niektórzy z mieszkańców Jerozolimy mówili: «Czyż to nie jest Ten, którego usiłują zabić? A oto jawnie przemawia i nic mu nie mówią. Czyżby zwierzchnicy naprawdę się przekonali, że On jest Mesjaszem? Przecież my wiemy, skąd On pochodzi, natomiast gdy Mesjasz przyjdzie, nikt nie będzie wiedział, skąd jest».
A Jezus, nauczając w świątyni, zawołał tymi słowami: «I Mnie znacie, i wiecie, skąd jestem. Ja jednak nie przyszedłem sam od siebie; lecz prawdomówny jest Ten, który Mnie posłał, którego wy nie znacie. Ja Go znam, bo od Niego jestem i On Mnie posłał».
Zamierzali więc Go pojmać, jednakże nikt nie podniósł na Niego ręki, ponieważ godzina Jego jeszcze nie nadeszła.

KOMENTARZ:

..my wiemy, skąd On pochodzi…
Bywa, że niektórzy ludzie próbują poznać Boga używając naszych ludzkich metod badania. Próbują określić wysokość, długość i szerokość.
I nie ma w tym nic dziwnego. Jednak głupotą może być poprzestawanie tylko na tych metodach. A pychą może być twierdzenie my wiemy, skąd On pochodzi.
Już ziemska działalność Jezusa pokazała, że trzeba szczególnej łaski, aby pojąć dzieła Boga. Wobec czego nie linijką można pojąc Chrystusa, ale pokorą i miłością. Pokorą, opartą na tym jak mało wiem. Miłością opartą na przyznaniu się do własnej niedoskonałości.
Amen.
B.P.

(J 5, 31-47)
Jezus powiedział do Żydów: «Gdybym Ja wydawał świadectwo o sobie samym, świadectwo moje nie byłoby prawdziwe. Jest ktoś inny, kto wydaje świadectwo o Mnie; a wiem, że świadectwo, które o Mnie wydaje, jest prawdziwe.
Wysłaliście poselstwo do Jana i on dał świadectwo prawdzie. Ja nie zważam na świadectwo człowieka, ale mówię to, abyście byli zbawieni. On był lampą, co płonie i świeci, wy zaś chcieliście radować się krótki czas jego światłem.
Ja mam świadectwo większe od Janowego. Są to dzieła, które Ojciec dał Mi do wypełnienia; dzieła, które czynię, świadczą o Mnie, że Ojciec Mnie posłał. Ojciec, który Mnie posłał, On dał o Mnie świadectwo. Nigdy nie słyszeliście ani Jego głosu, ani nie widzieliście Jego oblicza; nie macie także Jego słowa, trwającego w was, bo wy nie uwierzyliście Temu, którego On posłał.
Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo. A przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie. Nie odbieram chwały od ludzi, ale poznałem was, że nie macie w sobie miłości Boga. Przyszedłem w imieniu Ojca mego, a nie przyjęliście Mnie. Gdyby jednak przybył ktoś inny we własnym imieniu, to przyjęlibyście go. Jak możecie uwierzyć, skoro od siebie wzajemnie odbieracie chwałę, a nie szukacie chwały, która pochodzi od samego Boga?
Nie sądźcie jednak, że to Ja was oskarżę przed Ojcem. Waszym oskarżycielem jest Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję. Gdybyście jednak wierzyli Mojżeszowi, to i Mnie wierzylibyście. O Mnie bowiem on pisał. Jeżeli jednak jego pismom nie wierzycie, jakże moim słowom będziecie wierzyli?».

KOMENTARZ:

… nie chcecie przyjść do Mnie…
Wstrząsające Słowa. I jest w nich prawda, jakiej doświadczamy i dziś.
Tragiczna prawda, której my doświadczamy, ale też prawda, której o wiele mocniej doświadcza Bóg. Ojciec wszelkiego stworzenia- odrzucany przez to stworzenie.
Dlaczego człowiek bardziej umiłował ciemność niż światło?
Dlaczego, choćby przed niektórymi ludźmi stanął Mojżesz – to nie uwierzą?
Te pytania zadawał już Jezus. Te pytania zadaje człowiekowi Bóg.
Odpowiedź jest w tym co dziś mówi Chrystus.
…nie chcecie przyjść do Mnie…
Bywają ludzie, którzy nigdy nie będą chcieli przyjść do Boga.
Twierdząc, że na tym polega wolność wyboru człowieka. W pewnym sensie tak.
Jednak nie jest to prawdziwa wolność, tylko jej fałszywy obraz. Podrobiony.
Prawdziwa wolność to wolność wyboru Boga. To wolność wyboru życia nie śmierci.
Amen.
B.P.

(J 5, 17-18)
Żydzi prześladowali Jezusa, ponieważ uzdrowił w szabat.
Lecz Jezus im odpowiedział: «Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam».
Dlatego więc Żydzi tym bardziej usiłowali Go zabić, bo nie tylko nie zachowywał szabatu, ale nadto Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc się równym Bogu.

KOMENTARZ:

Ojciec mój działa…
Niektórzy ludzie zarzucają Bogu, że stworzył świat, stworzył człowieka – i porzucił.
To jest ogromny brak rozumienia Boga i tego co robi.
Największym dowodem na to, jak bardzo Bóg angażuje się w świat – jest osoba Chrystusa.
Jezus mówi o Bogu: Ojciec mój działa i jest to prawda niezaprzeczalna.
To człowiek próbuje swój brak działania, brak nawrócenia- usprawiedliwiać na wszelkie sposoby, nierzadko zrzucając winę na Boga.
Ojciec mój działa… to tak jakby Chrystus mówił Ojciec mój kocha…
Amen.
B.P.

(J 5, 1-16)
Było święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy.
W Jerozolimie zaś jest przy Owczej Bramie sadzawka, nazwana po hebrajsku Betesda, mająca pięć krużganków. Leżało w nich mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych.
Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już dłuższy czas, rzekł do niego: «Czy chcesz wyzdrowieć?».
Odpowiedział Mu chory: «Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. W czasie kiedy ja dochodzę, inny wstępuje przede mną».
Rzekł do niego Jezus: «Wstań, weź swoje nosze i chodź!». Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje nosze i chodził.
Jednakże dnia tego był szabat. Rzekli więc Żydzi do uzdrowionego: «Dziś jest szabat, nie wolno ci dźwigać twoich noszy».
On im odpowiedział: «Ten, który mnie uzdrowił, rzekł do mnie: Weź swoje nosze i chodź». Pytali go więc: «Cóż to za człowiek ci powiedział: Weź i chodź?». Lecz uzdrowiony nie wiedział, kim On jest; albowiem Jezus odsunął się od tłumu, który był w tym miejscu.
Potem Jezus znalazł go w świątyni i rzekł do niego: «Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło». Człowiek ów odszedł i oznajmił Żydom, że to Jezus go uzdrowił. I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa, że czynił takie rzeczy w szabat.

KOMENTARZ:

Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej…
Dziwne jest zdarzenie przy sadzawce Betesda. Chrystus z tłumu chorych uzdrawia człowieka, który nawet Go nie zna. Uzdrawia kogoś, kogo trudno pytać o wiarę. On tylko chce dojść do sadzawki.
Ale nie ma człowieka, który mu pomoże dostać się do wody.
I oto Bóg jest jedynym, który pochyla się nad nim.
Wielokrotnie jest prawda o losie człowieka.
Bóg jest jedynym, który się pochyla nad naszym opuszczeniem.
Ale Bóg jest też tym, który, również jako jedyny, zna prawdę o człowieku.
Uzdrowienie ciała, którego tak oczekujemy, nie zamyka procesu uzdrowienia.
Chrystus zawsze pyta dosłownie lub domyślnie- o serce człowieka.
To od niego zależy nasze życie.
Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej…
Czy ten człowiek tego posłuchał? Czy my to słyszymy?
Amen.
B.P.

(J 4, 43-54)
Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie, kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto.
Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna: był on już bowiem umierający. Jezus rzekł do niego: «Jeżeli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie».
Powiedział do Niego urzędnik królewski: «Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko».
Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł.
A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: «Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka». Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: «Syn twój żyje». I uwierzył on sam i cała jego rodzina.
Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.

KOMENTARZ:

…pewien urzędnik królewski…
Działalność Jezusa nigdy nie była oderwana od codzienności człowieka. Nie tylko ludzi biednych, chorych, zagubionych, ale też od codzienności ludzi, którzy nie zaliczali się do żadnej z tych grup.
A nawet, według opinii ogólnej, mogli być uważani za ludzi, którym dobrze się powodzi.
Natomiast warto zwrócić uwagę, jak zachował się ten urzędnik królewski.
On nie dyskutował z Jezusem, nie podkreślał swojego znaczenia. Nie wybielał siebie, nie mówił, że należy mu się uzdrowienie.
Stanął w prawdzie o sobie samym, przyszedł pokornie do Jezusa. Nic nie udowadniał.
Punkt kulminacyjny, to chwila kiedy na Słowo Jezusa wraca do domu.
Ten pewien urzędnik królewski, w ciszy swojego serca stał się człowiekiem wierzącym.
Wiara, aby się narodzić, nie potrzebuje fajerwerków, mediów społecznościowych ani konferencji prasowych.
To łaska, która spływa w ciszy serca pokornego.
Amen.
B.P.

Mk 12, 28b-34)
Pierwsze ze wszystkich przykazań
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?».
Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».
Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».
Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.

KOMENTARZ:

Będziesz miłował…
Czym jest miłość?
Nie jest ważne co inni ludzie o tym mówią. Ważne jest co ja w swoim sercu uważam za miłość i jak ją przeżywam.
I nawet jeśli do tej pory nie potrafiliśmy okazać miłości ani Bogu, ani drugiemu człowiekowi, ani sobie – to żyjąc -ciągle mamy czas, aby zmienić swój sposób działania i myślenia.
Nasz Bóg jest Bogiem kochającym i tego samego oczekuje od nas.
Będziesz miłował… i wszystko staje się piękne.
Amen.
B.P.

(Łk 11, 14-23)
Jezus wyrzucał złego ducha z człowieka, który był niemy. A gdy zły duch wyszedł, niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione. Lecz niektórzy z nich rzekli: «Mocą Belzebuba, władcy złych duchów, wyrzuca złe duchy». Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba.
On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i Szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja mocą Belzebuba wyrzucam złe duchy, to czyją mocą wyrzucają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże.
Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze całą broń jego, na której polegał, i rozda jego łupy.
Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza».

KOMENTARZ:

...zabierze całą broń jego…
Co jest naszą bronią?
To pytanie na które warto sobie odpowiedzieć.
Na ile można na naszej broni polegać w sytuacjach naprawdę tragicznych?
Bywa tak, że możemy zostać tylko i aż w obecności Chrystusa.
I to jest jedyna obrona na którą możemy liczyć.
W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego. Ef 6,16.
Amen.
B.P.

(Mt 5, 17-19)
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni.
Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim».

KOMENTARZ:

… nie zmieni się…
Siostra Joanna Nowińska w komentarzu do dzisiejszych czytań https://cfd.sds.pl/aktualnosc/1717,snj-sroda-iii-tygodnia-wielkiego-postu-1285
mówi o instrukcji obsługi świata, jaką nam przekazał Pan Bóg, abyśmy byli szczęśliwi.
Piękna myśl, a gdyby ją pociągnąć dalej, to można rzec za Jezusem, że w tej instrukcji obsługi świata nic się nigdy nie zmieni.
Nic się nie zmieni i warto o tym pamiętać.
Amen.
B.P.

Mt 18, 21-22
Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?».
Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.

KOMENTARZ:

…ile razy…
W pytaniu świętego Piotra zadanym Jezusowi, jest zawarte przyznanie się do winy- braku wybaczenia.
Piotr nie pyta czy ma wybaczyć. On pyta ile razy.
I taka jest prawda o człowieku, każdy potrzebuje przebaczenia i każdy potrzebuje przebaczyć.
Nie ma człowieka bez grzechu.
Bardzo jasno powiedział to święty Jan w pierwszym liście. 1J 1, 8-10.
Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu,
to samych siebie oszukujemy
i nie ma w nas prawdy.
Jeżeli wyznajemy nasze grzechy,
[Bóg] jako wierny i sprawiedliwy
odpuści je nam
i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.
Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy,
czynimy Go kłamcą
i nie ma w nas Jego nauki.
Amen.
B.P.

(J 15, 9-17)
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.
To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.
To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.
Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.
Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».

KOMENTARZ:

Trwajcie w miłości mojej!
Ktoś powiedział: Wierz w Miłość Boga i daj sobie tej wiary odebrać.
I to jest kluczowe ważne w życiu człowieka.
Przychodzą sytuacje, zdarzenia, nawet ludzie, którzy potrafią odebrać wiarę w Miłość Boga.
A jest tak jak napisano w ks. Proroka Izajasza
Bo góry mogą ustąpić
i pagórki się zachwiać,
ale miłość moja nie odstąpi od ciebie
i nie zachwieje się moje przymierze pokoju,
mówi Pan, który ma litość nad tobą. Iz 54,10.
Amen.
B.P.