15 sierpnia 2025 r., Piątek
(Łk 1, 39–56)
"W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała:
«Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana».
Wtedy Maryja rzekła:
Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.
Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny.
Święte jest imię Jego.
A Jego miłosierdzie na pokolenia i pokolenia nad tymi, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia, rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem, pomny na swe miłosierdzie.
Jak obiecał naszym ojcom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki."
Oto słowo Pańskie.
...Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych...
Maryja wyrusza w drogę, aby nieść innym obecność Boga. Jej spotkanie z Elżbietą staje się źródłem radości, błogosławieństwa i działania Ducha Świętego. To piękny obraz Kościoła – wspólnoty, w której wiara jednej osoby umacnia wiarę drugiej.
Pieśń Maryi – Magnificat – to hymn uwielbienia Boga, który wywyższa pokornych, nasyca głodnych, okazuje swoje miłosierdzie. Maryja pokazuje, że prawdziwa wielkość rodzi się z prostoty, pokory i otwartości na Boże działanie.
W uroczystość Jej Wniebowzięcia Kościół przypomina nam, że życie oddane Bogu nie kończy się w prochu ziemi, ale znajduje pełnię w Jego chwale. Maryja jest pierwszą, która przeszła tę drogę – i jest dla nas znakiem nadziei.
Panie, ucz nas od Maryi prostoty serca, pokory i zaufania, aby nasze życie – jak Jej – było nieustannym Magnificat.